De Amelander, het vrijetijdsmagazine van en voor Ameland.
- De Amelander
- Uitgever Klaas Touwen
- Februari/ Maart 2026
- Jaargang 62 nummer 1
- € 3,00
Ameland uitgaven verzameld in één blog. Mis je een? Laat het weten, dan nemen we hem op. Met enige regelmaat plaatsen we een 'moaiste woa'd fan ut Amelands' en een column. Ga voor de oudere uitgaven naar 1971 in het archief en ga dan naar 'Oudere posts'. De oudste post is over een uitgave uit 1441. Het Blog wordt aangevuld met wat er maar aan bijzonders over het eiland te vertellen is, over verhalenavonden van Ameland Vertel! en over trekharmonica avonturen. Opgetekend door Jeanet de Jong.
De Amelander, het vrijetijdsmagazine van en voor Ameland.
In juli en augustus 2026 staan er op maandagmiddagen weer Verhalenpaden van Hidde Kat op het programma. Ook in de voorjaarsvakantie in februari staat er een Verhalenpad op de agenda.
Het Verhalenpad van Hidde Kat is een bijzondere, interessante en grappige wandeling. Het is een ontdekkingstocht van ongeveer anderhalf uur door Hollum, langs bekende en onbekende plekken die iets met de commandeur ter walvisvaart Hidde Dirks Kat van doen hebben. Zonder verheerlijking van de walvisjacht, maar met een indringend inkijkje in een bijzondere bedrijfstak van een paar eeuwen geleden.
Het Verhalenpad begint om 14:00 uur bij het beeld van Kat aan de H.D. Katstraat. Van daar gaat het met tussenstops vol verhalen, feiten en hilarische anekdotes in een slinger door het dorp, om te eindigen bij De Zwaan. Daar zal Kat ongetwijfeld wel eens een borreltje hebben gedronken, want Herberg De Zwaan stond er in zijn tijd ook al.
Deelname is € 12,--, kinderen tot en met 4 jaar gratis, 5 t/m 12 jaar € 6,--
Liefst aanmelden voor deelname via 06 23 218 213.
Spontane meelopers zijn welkom (25 is het maximum aantal deelnemers).
Ook te boeken via VVV Ameland.
Wil je dit Verhalenpad boeken voor een besloten groep? Neem dan contact op met Jeanet de Jong via jeanet.de.jong@knid.nl of waag er een belletje aan.
![]() |
| Nummer 108 |
Op de achterkant van deze Pôllepraat staan foto's van dôbbes en wielen.
Deze Pôllepraat kwam uit in een oplage van 775 exemplaren.
In deze editie verder:
De Pôllepraat is het donateursblad van de cultuurhistorische stichting, die op 4 november 1957 is opgericht. De stichting heeft vier musea op Ameland: Amelander Cultuurmuseum in Nes, Museum Sorgdrager in Hollum, Museum Swartwoude in Buren en het Bunkermuseum in de duinen bij Hollum. Donateurs ontvangen drie keer per jaar de Pôllepraat met prachtige verhalen over het eiland en de bewoners. Vrienden op Ameland betalen € 17,50 en Vrienden op de vaste wal ontvangen per jaar drie nummers Pôllepraat voor € 25,-. De Pôllepraat is voor 6 euro los verkrijgbaar bij Museum Sorgdrager, Museum Swartwoude, boekhandel Enjoy Books in Hollum en boekhandel Van den Brink in Nes. Met de Vriendenbijdrages en donaties kan de stichting de geschiedenis van het eiland blijven vastleggen, publicaties uitgeven, onderzoek stimuleren, lezingen organiseren en de musea in stand houden.
Hebben jullie wel eens zo’n kleurentest gedaan? Zo’n test waarbij je op basis van de tint van je huid, kleur ogen en haar een kleurenwaaier in de schoot geworpen krijgt met de kleuren die jou het beste staan? Een palet dat je goed doet, een waaier die je mee kunt nemen naar de winkel om díe kleren uit te zoeken die wat kleur betreft bij je passen? Nee, ik ook niet. Over het algemeen voel ik me het meest comfortabel bij blauw. Zwart komt in mijn garderobe nauwelijks voor. Bij rouw ga ik in het diep donkerblauw. Tegen het zwart aan, dat dan weer wel. Van rood moet ik niks hebben. Dat zal ik van opoe hebben, want die spoog op rode kleren. Geel of iets met geel, heel soms op een super zomerse dag. Paars is voorbehouden aan de voorstelling over Rixt van Donia. Groen, ja groen is zo’n kleur waar ik me nog wel eens aan wil bezondigen. Dat geldt trouwens voor alle kleuren: zo heel af en toe vergrijp ik me aan een kledingstuk in een kleur waarvan ik vrijwel meteen weet dat ik het niet had moeten kopen.
Op 8 februari steek ik me helemaal in het groen, in diverse tinten en dessins. Dat wordt me wat, hoor! Zondag 8 februari is de dag van De Groene Harmonica. Dat is een voorstelling gebaseerd op het boek Accordion Crimes van Annie Proulx. Prachtig boek.
Die groene harmonica is eind 19e eeuw gebouwd en hij maakt geschiedenissen mee die even gruwelijk zijn als grappig, even onwaarschijnlijk als waar. En dat mag ik allemaal gaan vertellen op die zondagmiddag van die achtste februari. Bandoneoniste, trekharmonicaspeelster en accordeoniste Jacqueline Edeling vertolkt de muzikale parels tussen de verhalen.
Reken er maar op dat ook zij die middag iets groens aan heeft.
In het groen dus: 8 februari, 14.30 uur in de Herenwegkerk, een voorstelling in de reeks die georganiseerd wordt door de Cultuurcommissie Federatie Doopsgezind-Gereformeerd Ameland. Heel erg veel zin in.
Jeanet de Jong
Jaren geleden schafte ik snow steps aan, sneeuwstapjes, rubberen tuigjes die je over je schoenen kunt doen, met metalen puntjes aan de onderkant. Zo sta je min of meer op scherp als de weg glad is. Enkele weken geleden had ik het doosje met die dingen nog in handen gehad en, dacht ik, op een logische plek neergelegd ‘voor het geval dát’. Dat geval deed zich afgelopen dagen voor en nu moet je niet denken dat ik het doosje met de sneeuwstapjes kon vinden. Ja, ik vond wel de Waddenzee Werelderfgoed vlag, waar ik begin november nog om had gezocht. Bij het vertelfestival Expeditie Ameland - a storytelling adventure had hij aan de muur moeten hangen. Anderhalve maand te laat sta ik met de vlag in handen, terwijl ik om de sneeuwstapjes zoek. De vlag zat in een tas die al die tijd voor het grijpen lag. En zo ging het ook met de sneeuwstapjes. Toen de gladheid op zijn hevigst was, liep ik mijn wandeling langs dijk en duinen via de berm, daar waar de sneeuw het pad stroef maakt. Alleen bij het oversteken van de spekgladde weg was het oppassen geblazen. Pas op zondag vond ik het doosje en kon ik ‘op scherp’ de ijzige straten aan.
De wegen zijn niet besneeuwd genoeg voor de arrensleden, helaas. De sleetjesjagers zien hun kans schoon. Achter trekkers, auto’s en quads hangen tritsen van twee, drie, vijf en soms acht sleetjes achter elkaar. Buiten het dorp hoor je van alle kanten lachen en gillen van de jongelui die door de middelpuntvliedende kracht van hun slee geslingerd worden en op het ijs en in de sneeuw belanden. “Gelukkig mag dat bij jullie nog”, reageert iemand op een social media post met foto van de activiteit. Of het mag is de vraag. Ik denk dat de politie hier wel wat verkeerskundige bezwaren bij heeft, maar niemand vraagt iets, dus krijg je ook geen ‘nee’ als antwoord. Op dagen als deze, met wat sneeuw dat niet genoeg is voor een arrenslee maar met zat ijs op de weg voor een kleine slee, overheerst de winterpret.
Jeanet de Jong
Tik Column in bij 'Zoeken in dit blog' of klik op Label 'column' onder dit bericht om meer columns te lezen.