Ik ben geen VVD’er, maar de woorden van de Driessen spreken me wel aan. Het gaat ook minder over politiek dan wel om communicatie: hoe praat je met elkaar, met welke boodschap krijg je het voor elkaar dat mensen begrijpen en onthouden wat je bedoelt. Ik zag weer een heleboel heks-verwijzingen van mensen die het liever op de persoon spelen dan op de inhoud. Ik zeg er vaak wat van en schrijf regelmatig een reactie als ik dat zie. “Niet doen!”, schrijf ik dan, “doe het met argumenten en niet met etiketten en karaktermoord.” Of het helpt? Dat weet ik niet, maar ik blijf volhouden. Zo blijf ik ook strijden tegen vermeldingen van ‘het hoge noorden’ als Friesland of Groningen worden bedoeld. Hidde Dirks Kat, die zeilde naar het hoge noorde, naar de wateren rond Spitsbergen; de Noordkaap is het hoge noorden, maar Dokkum of Noordpolderzijl is noord Nederland en de vuurtoren van Ameland heeft geen naam en is gewoon de vuurtoren van Ameland.
Vorig weekend speelde ik samen met bandoneonist Jacqueline Edeling De Groene Harmonica en, jee, mensen, wat was dat een plezier om te doen. Bij alle drie de voorstellingen zaten wel een paar accordeonisten die zich vergaapten aan het spel van Jacqueline; ze had naast de bandoneon ook de trekharmonica en accordeon mee. Ik sprak ook iemand die ooit trekzak speelde en het ding al jaren geleden op zolder in het verdomhoekje had gedumpt en die hem nu weer tevoorschijn ging halen. We hadden hem helemaal geïnspireerd, zo zei hij.
Tussen de bedrijven door werd er ook nog kunst gekeken. Het ene vind ik mooi, het andere prachtig, soms ontroert het en dan zijn er nog grappige werken of interessante. Er is veel te zien, dus het gaat alle kanten op. Ook zijn er werken van het gehalte “Mwoah”. Dan weet ik het niet zo goed en laat ik het voor wat het is: een beeld, een tekening, een schilderij.
Bijna altijd is er wel iemand die zegt: “Dat kan mijn kleindochter van 5 ook”, maar is dat wel zo? Bij een werk kun je drie vragen stellen om wat dichter bij het begrip ‘kunst’ te komen. Ten eerste: is het nieuw, origineel; ten tweede: is het moeilijk te maken en ten derde: vertelt het een verhaal? Met die drie vragen in het hoofd ga ik nóg eens kijken naar de kunstwerken die hier en daar en overal op het eiland hangen en staan.
Als ik die meetlat naast De Groene Harmonica leg dan hebben Jacqueline en ik kunst gemaakt, podiumkunst. En het was ook nog eens een feest om het te doen.
Vanavond, zondag 15 november, spelen als Kruiend IJs De Arak-kapitein van Ameland. Dat is nog een keer een feestje.
Jeanet de Jong
Tik Column in bij 'Zoeken in dit blog' of klik op Label 'column' onder dit bericht om meer columns te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten