![]() |
| Een wandeling door oud Ameland |
- Een wandeling door oud Ameland
- Stichting De Ouwe Pôlle
- 1982
Ameland uitgaven verzameld in één blog. Mis je een? Laat het weten, dan nemen we hem op. Met enige regelmaat plaatsen we een 'moaiste woa'd fan ut Amelands' en een column. Ga voor de oudere uitgaven naar 1971 in het archief en ga dan naar 'Oudere posts'. De oudste post is over een uitgave uit 1441. Het Blog wordt aangevuld met wat er maar aan bijzonders over het eiland te vertellen is, over verhalenavonden van Ameland Vertel! en over trekharmonica avonturen. Opgetekend door Jeanet de Jong.
![]() |
| Een wandeling door oud Ameland |
![]() |
| Scheepsstrandingen |
![]() |
| Dagboek |
'Ameland-Impressies' is een map met vijftien reproducties van tekeningen van Herman van Wissen (1910 - 2000). Van Wissen was lid van Groninger Kunstkring 'De Ploeg'. Hij was architect, maar besteedde een groot deel van zijn tijd aan tekenen. Hij maakte daarvoor vele studiereizen en kwam graag op Ameland. Hij hield van intieme dorpsbeelden en weidse landschappen. Herman van Wissen was badgast van het eerste uur. Hij was gek op de dorpen die in de jaren veertig en vijftig van de twintigste eeuw nog niet waren ingesloten door nieuwbouw. Ook hield hij van het Wad en het Noordzeestrand en was hij gek op het Amelandse licht. Van Ameland maakte hij vele schilderijen, aquarellen, tekeningen, etsen en litho's. In 'Ameland-Impressies' zijn daarvan vijftien gebundeld in een map.
| Nes 1979 |
| Torenstraat Nes 1979 |
| Over winterfestivals |
Sonja de Ruiter heeft interessante dingen geschreven over festivals en dan vooral over Sunneklaas op Ameland. Begin 20ste eeuw speelden de omes tot 23:00 uur. Daarna gingen ze naar huis om zich te wassen om daarna naar het café te gaan om te dansen. Sonja las dat onder meer in Onder het Torenlicht van Thijs Visser.
De vermomming van de omes veranderde in de loop der eeuwen. Lang geleden, toen er niet zoveel geld en tijd was om aan een pak te besteden, verwerkten de mannen helm in hun pak en werden ze helmmannetjes. Wie het in de 19e eeuw kon betalen, kwam in een pak van jute of linnen opdraven. Zo was het in het begin van de 20e eeuw ook nog. Epke van der Geest wist te vertellen dat Sunneklaas al in de 17e eeuw werd gevierd. Hij had het van een stokoude Amelander, die het weer van stokoude mannen en vrouwen uit vorige generaties had. Zo kon Epke het herleiden tot een paar eeuwen terug. Vroeger gingen ook verreweg de meeste mannen als vrouwen verkleed op stap. Je zou het een vorm van travestie kunnen noemen (bekijk hier de aquarel die I. van Eysinga maakte in 1929).
Rond buffelhoorns hangt ook een mooi verhaal. Ze zouden in eerste instantie in 1820 zijn aangespoeld en vanzelfsprekend gejut. Later, eind jaren '50, heeft missionaris Theo de Jong (en niet Titus de Jong zoals abusievelijk in de scriptie staat vermeld), neef van Jan de Jong die kardinaal zou worden, een zending buffelhoorns uit Mombassa in West-Afrika laten verschepen naar Ameland. Hij had eerst burgemeester Huber geschreven of hij ze wel wilde hebben. "Honderd echte buffelhoorns heb ik door de negers laten verzamelen. Als u ze wilt hebben, hoeft u alleen de vracht te betalen." De burgemeester antwoordde met "Graag". En zo kwam de zending naar het eiland. Daar deed de tam tam zijn werk en Huber was binnen de kortste keren de honderd hoa'ns kwijt. Niet dat ze daarna altijd gebruikt zouden worden, want velen waren te bang om de hoa'n te beschadigen of kwijt te raken of werden er te herkenbaar mee. Die hoorns zouden dan weer in verband staan met de vruchtbaarheid. En zo staat deze dissertatie vol interessante informatie. Ze schrijft over de ontwikkeling van de hoed, van kroonhoed met papieren bloemen, naar steek (bekijk hier de afbeelding op het boekje 'Amelander omes'), doos vierkant en doos rond. Over lichtjes op de pakken spreekt ze nog niet. Dat was in 1980 nog niet ingeburgerd.
Ook interessant is het feit dat voor 1955 de baanvegers een masker droegen van vitragestof en dat de omes simpele maskers hadden van katoen met ooggaten erin. Simpel en doeltreffend, later aan de kant gezet door de aanschaf van rubber maskers. Sonja de Ruiter ziet in die ontwikkeling 'symptomen van verwording'.
Ze noemt het feest een ventielzede, een festival als uitlaatklep voor angsten en agressie, een geïnstitutionaliseerde vorm van normovertreding, om op gezette tijden spanningen op een sociaal aanvaarde wijze af te reageren. Ook de folkloristische tradities, de ventielzedes, van de andere eilanden worden in deze discretie beschreven, zij het niet zo uitgebreid als het midwinterfestival op Ameland. Sonja de Ruiter schreef een interessante scriptie.
Lees hier over Klozum, een mooi boekje over de wintermaskerade op Schiermonnikoog.
'Vuurtorens - Over vierboeten, lichtwachters en markante bouwwerken' is een boek van Romke van der Veen, waarin de kunstverlichtingsingenieur op een deskundige wijze het heden en het verleden van de Nederlandse kunstverlichting beschrijft. Het is een boek met kleurenfoto's en oude prenten en de vuurtoren van Ameland staat er vanzelfsprekend ook in.
Vuurtorens
Het boek is in het tweedehands circuit nog wel te vinden (juni 2022).
![]() |
| Acht eilanden |
![]() |
| Tames Oud van Ameland |
Hindeloopen, Marken, Zeeland, Ameland en Staphorst hebben door de eeuwen heen prachtige motieven ontwikkeld en van generatie op generatie doorgegeven. Dit boekje is een studie van deze motieven en hun achtergronden.