donderdag 22 maart 2012

Aslander

UTRECHT - Rien van den Berg schreefhet actieboek voor de Week van het Christelijke Boek 2012, die van 14 t/m 24 maart 2012 loopt. Bij aankoop van €12,50 aan boeken ontvangt je gratis het actieboek 'Aslander.' Het actieboek vertelt een intrigerend verhaal.

Een veerboot loopt met een schok vast op het wad. Aan een tafel op het tussendek zitten vijf mensen. Tussen hen in ligt een krant. ‘Politie staaktmoordonderzoek’, meldt de kop. Eén van de vijf aan tafel, was bevriend met het slachtoffer van de moord. Hij vraagt de andere vier dringend of ze verder willen gaan waar de politie gestopt is. Hij vestigt zijn hoop vooral op Lammert Aslander, dominee in een crisis. Aslander heeft weinig trek om zich in die eilandkwestie te mengen. Maar als hij nee zegt, wint de leugen. Mag hij iemand ongestraft laten wegkomen met een moord? Aslander is het begin van een jaarlijks te verschijnen detective-serie.


>>> lees hier meer over Rien van den Berg en 'Aslander' en bekijk de video waarin hij een fragment uit het boek voorleest

dinsdag 13 maart 2012

Martin Bril schreef over Ameland

AMSTERDAM - Martin Bril (Utrecht, 21 oktober 1959  Amsterdam, 22 april 2009) was een Nederlandse columnist, schrijver en dichter. Hij kwam ook op Ameland en schreef er een column over voor de Volkskrant. Deze keer publiceert dit blog niet over een boek maar over een kostelijke column van Bril.

Martin Bril − 25/05/02
Op het eiland Ameland zijn niet veel wegen. Er is zelfs maar één weg die de dorpen Hollum, Ballum, Nes en Buren verbindt, en die heet dan ook Verbindingsweg....
Bij het dorp Ballum bevindt zich een rotonde in de Verbindingsweg. Het is een beetje een speelgoedrotonde, maar dat geeft niet - je moet er toch omheen. Grote rotondes, kleine rotondes, ze zijn allemaal rond en je moet er omheen. Was het maar anders.

Op de rotonde van Ballum kun je vier kanten op. Naar Hollum (4 kilometer) en de vuurtoren (5 km), naar Nes (6 km) en Buren (8 km), naar Ballum zelf (-) en naar het vliegveld (-) en het strand (2 km).

Aan de weg naar Ballum, of eigenlijk aan de rand van Ballum, ligt een uitspanning die Plaza Het Kruispunt heet. Het is een fastfood-restaurant met een terras. In het weiland ernaast lopen schapen rond.
Deze week zat op een ochtend een oude man op het terras. Zijn grijze haar krulde onder een geruite pet vandaan. Hij was de enige gast.

De zon scheen.
Dit is op Ameland een wonderlijk fenomeen. Als het op het vasteland regent, schijnt op Ameland de zon. En schijnt op het vasteland de zon, dan schijnt hij op Ameland nog beter. Al jaren pleiten de eilanders daarom voor een speciaal weerbericht dat de onwetenden van dit fenomeen op de hoogte moet stellen. Het komt er niet van. Misschien laat de wetenschap het afweten.

Goed.
De man had de blik vooral gevestigd op het vliegveld, dat wil zeggen: op de verkeerstoren daarvan die aan de overkant van de rotonde stond, schuin achter een pony-boerderij. Achter het glas van de toren bewoog af en toe wat. Naast de toren, langs de bochtige weg naar het strand, stonden twee kleine vliegtuigen.
Op zeker moment klonk in de verte het nerveuze snorren van een motor. De man begon de hemel af te speuren, tot hij het bijbehorende vliegtuigje in de smiezen had. Het vloog veel hoger dan je op basis van het geluid zou denken. Toen het vliegtuig boven de rotonde was, begon het aan een lange, duikende curve, over Hollum in de verte, en terug naar Ballum en de landingsbaan van het vliegveld. Twee parachutisten waren intussen uit het toestel gesprongen.

Aanvankelijk waren het stippen, maar al snel gingen hun parachutes open; grote, vrolijke gevaartes waar de mannen spartelend onder hingen. Ze kwamen razendsnel naar beneden, veel sneller dan je zou willen.

De oude man op het terras van Plaza Het Kruispunt stak een sigaret op. Hij dacht aan een zonovergoten voorjaarsdag in 1944, toen hij boven Friesland een geallieerde bommenwerper aangeschoten zag worden door een Duits jachtvliegtuig. Een lange, zwarte rookpluim was uit de bommenwerper gekomen, en vlak voor het toestel naar beneden dwarrelde, sprongen er vier mannen uit. Van een van hen ging de parachute niet open.

Steeds sneller en sneller viel hij, een donkere stip tot het laatst aan toe, maar toen was hij al niet zichtbaar meer.
De oude man dacht daaraan, zoals hij altijd aan die dag in 1944 dacht als hij op een mooie dag een parachutist naar beneden zag komen. Het was een gedachte die bij hem bleef tot de parachutisten met hun kleurige schermen veilig op de grond waren. Daarna was het net alsof ze nooit naar beneden waren gekomen. De herinnering had het heden uitgewist. Het duurde even voor de oude man weer op Ameland was, aan de rand van de rotonde in de Verbindingsweg ter hoogte van Ballum, in het jaar 2002.