Noorderlicht

Lied uit de muzikale theaterproductie Kruiend IJs en Noorderlicht. Op 23 maart 2025 wordt deze voorstelling nog een keer gespeeld, in de Doopsgezinde kerk in Holwert.

Het noorderlicht bedekt de wereld

Blauw en groen, het is niet echt

IJskristallen kleuren in het vage licht

Zo heel ver weg

Schemer kent zijn eigen grenzen

licht komt nauwelijks hier terecht

Iedereen nog suf vanuit een diepe slaap

Zo heel ver weg

Soms duurt een nacht toch veel te lang

En in gedachten zie ik jouw gezicht

Soms duurt een nacht toch veel te lang

En dan opeens is daar het noorderlicht 

De duisternis is overdadig donker, de nacht is vrij

Niemand is hier nergens en de tijd is traag

Zo heel dichtbij

De zwarte nacht, zonder grenzen, alles komt te dicht bij mij

De sterren worden ogen en je kijkt me aan

Zo heel dichtbij

Soms duurt een nacht toch veel te lang

En in gedachten zie ik jouw gezicht

Soms duurt een nacht toch veel te lang

En dan opeens is daar het noorderlicht

Thema

Soms duurt een nacht toch veel te lang

En in gedachten zie ik jouw gezicht

Soms duurt een nacht toch veel te lang

En dan opeens is daar het noorderlicht

Tekst en muziek Kees Poulus ©.

Noorderlicht boven Hollum | Lichtgordijnen aan de hemel van Ameland |

Noorderlicht boven Ameland.

Abonneer via deze link gratis op You Tube kanaal Ameland Vandaag en mis geen filmpje meer. Het filmpje is gemaakt met #LiefdevoorAmeland.

Column - Dasha en het noorderlicht

Dit was een week met fenomenale weerfenomenen. Ik zag het water oplichten van de zeevonk, sterren vallen vanwege de Perseïden meteorenzwerm, een Melkweg aan de hemelboog zo helder als ik hem zelden eerder zag, weerlicht begeleid door wat donder in de verte en het wonderlijke noorderlicht. Dochter C vroeg om half twaalf of ik nog naar het strand wilde om vallende sterren te scoren. Er zijn genoeg wensen die om vervulling roepen, dus hees ik me van de bank en stapte niet mijn bed in maar met haar mijn huisje uit. Op de Badweg was het allemaal nog tamelijk gewoon: een heldere hemel met veel sterren, de Grote Beer schuin boven ons. Helder als nooit tevoren. Eenmaal op het strand gingen we eerst naar de waterkant. De condities voor zeevonk leken gunstig. Het hield niet over, maar we hebben het lichten der zee gezien en werden er enthousiast van. Dat enthousiasme werd met factor 50 versterkt toen we ontdekten dat aan de noordelijke hemel het noorderlicht zijn wonderen vertoonde. Met het blote oog was er iets onbestemd te zien, een schijnsel, maar via de camera van de iPhone verscheen het mooiste roze, groen, geel, rood en paars. Het werd een nachtelijk strandbezoek van bijna twee uur, met het steeds maar weer uitstellen van de terugtocht. Een paar magische uren die ik niet met C had willen missen.

Bij het Verhalenpad van Hidde Kat, tijdens het Strandpalen Verhalenpad van deze week en ook bij de Bunkerexcursie die ik op donderdagochtend namens de Amelander Musea mag geven kwam het noorderlicht ter sprake en liet ik de foto’s van de kleurige luchten aan de deelnemers zien. En zo worden gebeurtenissen verhalen, die tot in lengte van dagen verteld kunnen worden. 

Tijdens de fietsexcursie Verborgen Bunkers vertel ik altijd het verhaal over Lenie, het Amsterdamse meisje dat in de zomer van 1944 als negenjarige naar Ameland kwam om op het eiland wat bij te tanken. Enkele tientallen jaren geleden zette Lenie haar herinneringen aan die tijd op papier en uit die brief put ik voor mijn verhaal over haar en kinderen zoals zij. “Dasha is de Lenie van nu,” zei een van de deelnemers aan de fietsexcursie, wijzend op een meisje van tien. Dasha komt uit Oekraïne en verblijft tijdelijk bij een Nederlandse familie. Zij wil haar herinneringen óók wel opschrijven, vertelde ze in bijna perfect Nederlands. "Misschien wordt het dan over tweehonderd jaar wel gelezen," zei ze, refererend aan de brief van Lenie. Ik denk wel eerder en ik hoop ook eerder. Haar heb ik een vredige situatie in haar thuisland gewenst, zo snel mogelijk, en een dik schrift om haar belevenissen in op te schrijven.
Het noorderlicht en Dasha, ze blijven alle twee in mijn hoofd rondzingen.

Jeanet de Jong

Bekijk hier de beelden van het noorderlicht.

Tik Column in bij 'Zoeken in dit blog' of klik op Label 'column' onder dit bericht om meer columns te lezen.

Ameland Vandaag - Noorderlicht boven Ameland | Natuurfenomeen te zien aan de noordelijke hemel |

Expeditie Noorderlicht werd een groot succes: het natuurfenomeen werd gevonden en aanschouwd. En het was fenomenaal. De beelden zijn in een filmpje verwerkt.

Abonneer via deze link gratis op You Tube kanaal Ameland Vandaag en mis geen filmpje meer. Het filmpje is gemaakt met #LiefdevoorAmeland.

Column - Joost

Het was lachen op het strand, hoor. Afgelopen week zaten we, T en ik, lange tijd op een duintje bij de strandovergang Dolly Uut. De verwachting was dat er een mooie zonsondergang zou verschijnen. Het bankje, ‘ons bankje', was bezet door een Duits stel. Op het strand was een vader met zijn jonge zoon aan het vliegeren. Althans, ze deden poging na poging. Met engelengeduld. Veel verstand hadden ze er niet van, want als er één ding nodig is voor vliegeren, dan is het toch wel wind. Het was rond zonsondergang vrijwel windstil, dus die vlieger bleef niet hangen. Hulp van de oudste zoon mocht niet baten. Waren ze nu maar even naar Ruud de vliegeraar gegaan, naar zijn fantastische tentoonstelling in de Herenwegkerk. Hij had vast een paar nuttige tips gehad, al weet (vrijwel) elk kind wanneer je wel of juist niet kunt vliegeren. Ondertussen was de Duitse vrouw opgestaan van ‘ons’ bankje en naar de takkenkraag gelopen die langs de strandopgang is geplaatst. Ze pakte een tak en rukte er uit alle macht aan. Ik riep nog: “Nee, nee, nee, niet doen. Dat is onze kustverdediging!” Ik moet bij dit soort akkefietjes altijd denken aan wat moeke met enige regelmaat vertelde. Dat toen zij kind was ze een duinovergang van wel twee kilometer over moest, voor ze op het strand was en zij en haar vriendinnen konden gaan zwemmen. Daar zijn tegenwoordig nog maar een paar meter van over. Mijn kreet kwam te laat, de Duitse had al een stuk takkenbos in handen. “Ja maar, ik wil alleen maar één!” zei ze nog in het Duits. Ze had mij niet verstaan maar wel begrepen. “Toch maar niet doen”, zei ik weer en toen stak ze ‘haar’ stok terug in het zand. Ik zat met vriendin T op het duintje en we moesten onbedaarlijk lachen om de absurde situatie. Het Duitse stel droop af en ons bankje kwam vrij. De zonsondergang was mooi.

Geen noorderlicht 

Vannacht, na het dramatische nieuws over de perikelen rond Joost, waar we nog steeds het fijne niet van weten, ging ik weer naar het strand. Nu alleen, om noorderlicht te zien. Het was heerlijk rustig weer, maar niet helder. Op social media barstte het van de geweldigste foto’s van het natuurverschijnsel, maar op het tijdstip dat ik buiten liep zat de lucht dicht. Boven Hollum hing een koepel van licht zoals we dat ook wel van Leeuwarden zien. Het zijn al die buitenlampen die maar blijven branden, maar mooi geen noorderlicht. Ja, ik had een rood schijnsel op de foto gevangen, maar dat bleek het toplicht van de zendmast bij het voetbalveld te zijn. Vele jaren geleden, ik schat dat het in de jaren ’70 was, zag ik al fietsend door de Tussendijken het mooiste noorderlicht dat ik ooit gezien heb. Dat waren blauwe en groene gordijnen die door de lucht schoten, echt noorderlicht zoals je dat op beelden uit IJsland, Finland of Spitsbergen wel ziet. In Hollum. Boven de Tussendijken. Misschien is er iemand van jullie die daar ook een herinnering aan heeft. Daar ben ik heel benieuwd naar. Nu eerst maar afwachten hoe het met Joost komt.

Jeanet de Jong

Tik Column in bij 'Zoeken in dit blog' of klik op Label 'column' onder dit bericht om meer columns te lezen.