- GeoSaison - Ameland Nordsee zum durchatmen: Auf der Insel der Seligen
- Katja Senjor - Tekst
- Joachim Ellerbrock - Foto's
- Mei 2006
- € 4,80 (in Duitsland)
Ameland uitgaven verzameld in één blog. Mis je een? Laat het weten, dan nemen we hem op. Met enige regelmaat plaatsen we een 'moaiste woa'd fan ut Amelands' en een column. Ga voor de oudere uitgaven naar 1971 in het archief en ga dan naar 'Oudere posts'. De oudste post is over een uitgave uit 1441. Het Blog wordt aangevuld met wat er maar aan bijzonders over het eiland te vertellen is, over verhalenavonden van Ameland Vertel! en over trekharmonica avonturen. Opgetekend door Jeanet de Jong.
dinsdag 9 mei 2006
GeoSaison - Ameland Nordsee zum durchatmen: Auf der Insel der Seligen
maandag 8 mei 2006
Polar News - Der Walfänger
In het artikel 'Der Jäger und sein Schützling' vertelt Cor Gransbergen uit Nes over zijn ervaringen op de Willem Barentsz, waarop hij in de jaren '50 voer naar de Zuidelijke Oceaan. Cor was aangesteld in de kombuis, om voor de bemanning te bakken een koken. Hij ontpopte zich na zijn Willem Barentsz tijd als beschermer van de walvissen.
- Polar News - Der Walfänger
- Uitgegeven door Polar News
- Mei 2006
zaterdag 6 mei 2006
Column - Politiek en pers
Een Amelander politieke groepering is boos op verslaggevers. De helft van de Nieuwsbrief nummer 5 van Ameland ’82 werd volgeschreven over vermeende onzorgvuldige praktijken van journalisten. De inhoud van het artikel ‘Pers en politiek’ trekt ten strijde tegen de pers. De journalisten die over de Amelander gemeentepolitiek schrijven zouden moeite hebben met de waarheid en zich soms zelfs bezondigen aan waardeoordelen. De Nieuwsbrief noemt voorbeelden die zijn aangepast om in het verhaal van A’82 te passen. Citaten worden veranderd, artikelen worden verdraaid. Onduidelijk is welk citaat waar vandaan komt waardoor suggestieve combinaties worden gemaakt. Wat raadsleden tegen elkaar zeggen en elkaar aandoen wordt de journalist aangerekend.
A’82 zit bovenop de verslaggeving. Journalisten worden benaderd om de plannen van hun partij eens door te spreken. Bij elke kritische opmerking of minder positief naar voren komend citaat volgen mailberichten en telefoontjes ter verklaring, verduidelijking en rechtzetting. De partij predikt dat reageren op persberichten zonde van de tijd is terwijl er geen politieke stroming op Ameland is te noemen die meer tijd steekt in het bewerken van de pers.
Discussiëren over persberichten kan waardevol zijn. Fouten kunnen worden rechtgezet en informatie kan worden aangevuld. Reageren op persberichten is dus alles behalve zonde van de tijd. Woorden die zijn gezegd kunnen worden herhaald, afgezwakt of teruggenomen waardoor we dichter bij de waarheid komen.
Wethouders en raadsleden houden zich met het besturen van de gemeente bezig. Kritisch volgen van de wethouders is niet een taak van één raadslid. De hele gemeenschap, die met hart en verstand in maart gestemd heeft, let op de ontwikkelingen en de pers zit daar bovenop. Als de politiek bovenop de pers gaat zitten, wordt het diffuus wie zich met het besturen van de gemeente bezighoudt.
woensdag 3 mei 2006
Column - Hollum en het verenbombardement
Tijden veranderen. Jaren geleden zaten wij met kinderen uit de buurt met Koninginnedag op de feestwagen. In de avondoptocht reden we met verlichting. Lampionnen, lampjes en jampotten met waxinelichtjes verlichtten de wagens. Dat is nu anders. Kinderen gaan georganiseerd met de eigen klas op de wagen en verlichting is er niet meer bij.De optocht van 2006 gaat de boeken in als de optocht van het verenbombardement. Het hele dorp ligt vol met witte kippenveren. Tijdens de Koninginnedagoptocht blies het confettikanon 300 kilo veren van een feestwagen over de menigte kijkers. Hollum zal daar nog maanden plezier van hebben. Leuk, denk je eerst. Leuk bedacht. Het kleedt de optocht ook een beetje aan. Vaak is die toch wat aan de saaie kant. De jongens van de kar brengen wat leven in de brouwerij.
Behalve veren wordt er hooi van de wagens naar de kijkers gegooid. Iets minder leuk. Behalve veren en hooi worden er bierflesjes op straat gekeild. Helemaal niet leuk. Dronken jongelui hangen op hun wagen. Ze maken een genante vertoning van een optocht die een uiting van een feestelijk gevoel hoort te zijn. Weinig feestelijks blijft over van het mengsel van hooi en veren dat ’s nachts door jongens die boven hun theewater zijn op straat, tussen huizen, in brand wordt gestoken.
Het wordt tijd voor een nieuwe tijd. Het wordt tijd om nieuwe regels aan de optocht te verbinden. Geen bier en geen gelal en wie rotzooi maakt ruimt het zelf weer op. Laten we eens kijken hoeveel dappere dodo’s er dan een feest van weten te maken. En de verlichting willen we ook terug.
Jeanet de Jong
dinsdag 4 april 2006
zondag 19 maart 2006
Ameland van Oost tot West
![]() |
| Ameland van Oost naar West |
Zijn liefde voor Ameland is altijd gebleven.
Dit moge blijken uit het grote enthousiasme waarmee hij aan dit boek heeft gewerkt.
Hans Bakker is 25 jaar journalist geweest bij Het Vrije Volk. Daarna werkte hij 15 jaar bij de gemeente Leeuwarden, onder andere als hoofd afdeling voorlichting.
Na zijn pensionering was er volop tijd om dit boek over Ameland te schrijven.
- Ameland van Oost naar West
- Hans Bakker
- Uitgave Boekhandel Van den Brink
- 2006
- € 14,95
dinsdag 7 maart 2006
Friesland Post - Ameland centraal
- Friesland Post - Ameland centraal
- Martijn Bakker - Tekst
- Robert Posthumus - Foto's
- Maart 2006
- € 3,30
maandag 13 februari 2006
De Vondeling van Ameland
Op het strand van Ameland was hij als zuigeling aangespoeld
Overboord gegooid, op een reddingsboei gebonden
Hij had zich op de golven als in de baarmoeder gevoeld
En schreeuwde tot hij door een jutter werd gevonden
Ameland sprak schande van de jutter
Een zonderling die leefde van de wind
Die al de raarste dingen had gevonden
Hoe kwam die jutter nu weer aan dat kind
Als hij er daags op uitging om te jutten
Moest de vondeling altijd met hem mee
En toen die na een jaar begon te praten
Was zijn eerste woordje: zee
Op het strand van Ameland speelde de kleuter jarenlang
De jutter was zijn meester die hem wijze lessen leerde
Hij stond wijdbeens in het zand, was voor de woeste zee niet bang
En schreeuwde net zo lang tot de vloed zich keerde
Ameland sprak schande van de kleuter
De vondeling die schreeuwde als de wind
Hoe was het in vredesnaam toch mogelijk
Dat de zee zich terugtrok voor een kind
Wat hij riep zou niemand kunnen zeggen
Dat was uit de verte moeilijk te verstaan
En toen ze het de jutter vroegen zei die:
Volgens mij roept hij: ik kom eraan
Ik kom eraan, ik kom eraan
Zee, wind, zon, oceaan
Ik kom eraan
Op het strand van Ameland stond hij als knaap in de avondzon
Hij zei geen woord, begon zich langzaam uit te kleden
De vloed kwam hem tegemoet, hij zag alleen de horizon
Nog eenmaal draaide hij zich om, liep toen de zee in
Ameland sprak schande van de jongen
Die naakte zonderlinge vondeling
Men had zich boven op het duin verzameld
Omdat men voelde dat er iets gebeuren ging
En toen begon hij plotseling te schreeuwen
Zo hard dat het tot aan de duinen klonk
Nog even zag men hem op het water lopen
Voor hij in de diepte zakte en verdronk
Ik kom eraan, ik kom eraan
Zee, wind, zon, oceaan
Ik kom eraan
vrijdag 3 februari 2006
Bij het standbeeld van ... Ritskemooi
- Bij het standbeeld van ... Ritskemooi
- A.J. Beijaard en Werkgroep van Vereniging Dorpsbelang Buren
- Uitgegeven door Charoon Buren
- ISBN 9789080920941
- 2006
woensdag 25 januari 2006
Column - Steen
“Ameland deinde vroeger onder je voeten”, zei een Amelander die alweer een tijdje niet meer in levende lijve op de pôlle rondloopt. Hij kon het weten. Hij was van begin vorige eeuw. Wij weten dat niet meer en we weten dat steeds minder. Wij houden niet van deinen. Wij houden tegenwoordig veel meer van steen.
Ameland versteent. Metertje bij metertje komt er meer steen te liggen op het eens licht onder je voeten meebewegende duinzand. Carports, parkeerstroken, inritten, parkeerpleinen, bermen, terrassen, opritten, complete voortuinen, paden, loopjes, verbreding van straten. Het is een niet te stoppen oprukken van steen.
De Amelander die al een tijdje niet meer leeft heeft het nog gevoeld. Soms denk ik dat ik het nog weet. Ik ben immers ook van de vorige eeuw. Niet van het begin natuurlijk. Ik ben er één van iets na het midden van de vorige eeuw. Toen moet het begonnen zijn, de verstening. Was ik maar ouder, dan had ik de deining nog echt in de benen.
Jeanet F. de Jong






