Column - Kunstmaand

Nog een week en dan is de 16^eKunstmaand voorbij. Wie nog kunst wil genieten heeft nog tot de laatste dag van deze maand de tijd.

Kunstmaand Ameland van 2012 gaat niet de boeken in als de beste Kunstmaand ooit. Dit jaar is het een Kunstmaand met een dipje. En dat kan, in 16 jaar tijd, door verschillende omstandigheden een keer voorvallen. De website vertoont gebreken, het programmaboekje heeft wat tekst- en programmafouten, #KM12 wil maar niet trending topic worden, de kunstwerken vertonen veel overeenkomstige landschapjes en grote verrassingen zijn schaars.

Hoogtepunten zijn er zeker te noemen. Elk jaar is Bo Lumen, de galerie, het atelier en de woonkamer, een hoogtepunt van de maand. In de eerste plaats vanwege de werken van Bea van Twillert en in de tweede plaats vanwege de schitterende en fraai aangeklede ambiance. Dat je een maand lang je eigen kamer ter beschikking stelt aan duizenden bezoekers is niet niks, maar voor Kunstmaandliefhebbers is het een must, elke Kunstmaand weer.
Een vrolijke noot en een verrassing midden in het veld, is de opstelling op de NAM-locatie bij Ballum. Aan je bezoek houd je een grote glimlach over en nog twee kleurige oordopjes bovendien.
Hoogtepunten van de route zijn ook de twee locaties met werken van amateurschilders van het eiland zelf. Eindelijk doen ze mee en het is te hopen dat dit een terugkerend element in de Kunstmaand wordt.
Dat restaurants zoals De Rede van Nes en schilders zoals Anna van Ameland aanhaken maakt de Kunstmaand alleen maar leuker en verrassender. Ook Onder de Vuurtoren raakte geïnspireerd en daar maakten ze er een culinair en muzikaal maandje van; als het te duur wordt om imposante beelden naar het eiland te halen, dan kun je op deze manier bewerkstelligen dat mensen worden ondergedompeld in kunst in al zijn facetten.
Op naar nummer 17.

Jeanet F. de Jong

All I've got

All I’ve Got is een Engelstalige roman. Sarah en Matthew ontmoeten elkaar op de universiteit in Halifax, Nova Scotia. Ondanks de grote verschillen bloeit een diepgewortelde relatie. Ze beleven veel gelukkige momenten samen. Helaas komen ze ook voor situaties te staan waar geen van beiden antwoord of invloed op heeft. Kunnen ze vasthouden aan wat ze zo voorzichtig hebben opgebouwd? Zullen ze ooit volledig begrijpen hoe anders ze in het leven staan en hoezeer dit hun relatie beïnvloedt? Zoals de omslag doet vermoeden, komt Ameland ook nog uitgebreid in beeld.

Emma Flogard is een bevlogen en humoristische storyteller. Als zij gaat vertellen, ga er dan maar goed voor zitten, want ze pakt je helemaal in. Emma is een echte wereldburger en altijd bezig met taal, vooral Engels en Nederlands. Ze schrijft al van kinds af aan. Je treft haar dan ook nooit zonder pen en papier. Soms ontkomt ze er niet aan je mee te nemen in haar eigen leven. Juist die stukjes brengen een brede glimlach. Emma maakte haar debuut met haar Engelstalige roman ‘All I’ve Got’. Ze heeft ook een dichtbundel uitgebracht met de titel ’Streepjescode van Wimpers’. Ameland staat erin.

Emma is geboren eind jaren ’60 en de jongste in een warm gezin van allemaal talen-talenten. In haar dagelijks leven werkt Emma als creative director onder pseudoniem. Ook in haar werk wordt regelmatig een beroep gedaan op haar schrijftalent. Emma houdt van humoristische invalshoeken en staat bekend om haar lach. Met momenten kan ze ook erg filosofisch zijn. Ze heeft veel mooie plekken mogen ervaren en genoten. Deze beschrijft ze in haar romans met veel genegenheid. De schrijfster bezoekt Ameland regelmatig en houdt van wandelen op het strand en zitten op het duin, genietend van de zonsondergang.

In één adem uitgelezen

Zo heel af en toe lees ik een boek in het Duits of, zoals in dit geval, in het Engels. Ik ben een langzame lezer, in een vreemde taal al helemaal en toch las ik dit boek in één adem uit. Het is een heerlijk boek en niet alleen omdat Ameland erin voorkomt. Dat is eigenlijk maar een kleine, zij het niet onbelangrijke, episode in de geschiedenis, in het leven van hoofdpersoon Sarah. Ze is meteen gek op het eiland, zoals ook de schrijfster gek is op Ameland. Emma Flogard, een pseudoniem, komt al tientallen jaren naar het eiland om van het strand en de wind te genieten. In het verhaal volgen we Sarah vanaf het moment dat ze gaat studeren tot aan haar 40ste levensjaar. Of ze uiteindelijk de liefde van haar leven vindt? Op de laatste bladzijden van 'All I've got' lezen we er alles over. De weg naar die laatste pagina's zijn zeer de moeite van het lezen waard.

Via deze link is nog een exemplaar te bemachtigen. 

• All I’ve Got
• Emma Flogard
• Uitgegeven door Heroes on Socks B.V.
• EAN 9789081824200
• 20 november 2012

De paarden van de Abraham Fock

• De paarden van de Abraham Fock
• Liedjesmama
• 2012

Olli und die Hundefängerbande: Aufregende Ferien auf Ameland

Olli und die Hundefängerbande: Aufregende Ferien auf Ameland is een kinderboek van Amelandliefhebber Mathias Meyer-Langenhoff. Hij schreef ook Die Hele, een kinderboek dat ook op Ameland speelt.

Eigentlich wollten Meike, Olli und ihre Freunde mit ihren Eltern einen ganz normalen Urlaub verbringen und auf einem Plattbodenschiff über das Ijsselmeer segeln. Mit dabei ist auch Gisbert, Meikes neuer Hund.

Aber beim ersten Landgang entwischt er den Kindern und geht ausgerechnet einer Bande von Hundefängern ins Netz. Und dann ist auch noch Olli verschwunden.

Eine wilde Verfolgungsjagd beginnt, die die Segler erneut nach Ameland führt.

Column - Dierendag

Leeuwarder Courant 4 oktober 2012

Het is vandaag Dierendag. Dat is de dag dat het Grootste Dier jarig was. Althans, ze zei dat elk jaar voorafgaand aan haar verjaardag over zichzelf, maar een groot dier was ze allerminst. Tante. Wij, mijn broers en zusters, noemden haar Tante. Ik heb het altijd met een hoofdletter geschreven, ook al klopt dat taaltechnisch niet; die hoofdletter past op de een of andere manier. Tante is Tante Griet, de jongste zuster van mijn vader. Ze ligt alweer jaren op een mooi plekje aan de noordkant van de grote kerk, maar haar mooiste plekje was toch wel Oranjeweg 3 in Hollum. Tante had de gewoonte om zichzelf een paar keer per jaar jarig te verklaren. Ze liep dan naar de bakkerij van Piet de Boer de bakker en kocht een zak gevulde koeken. “Ik bin fandaach jarig,” zei ze dan steevast met een dikke knipoog, om haar traktatie te verantwoorden.

Die herinnering is gekoppeld aan Dierendag en een heleboel andere dagen in het jaar: Tante. Tante met haar grote leren jas, het leren tasje en haar solex. Tante met de koffie klaar voor haar gasten en Tante met het gele bakelieten kippetje dat witte eitjes kon poepen als je hem naar beneden drukte.

Dat is voor mij veel meer Dierendag dan het tegenwoordige gefröbel met honden en andere huisdieren, met folders in de brievenbus waarin de mooiste artikelen om je huisdier te verwennen staan gepresenteerd. De Leeuwarder Courant laat drie honden zien, die aanzitten aan een tuintafel om een hoge-keuken-schotel, speciaal voor honden gekookt, te verorberen. Zalmballetjes, zilvervliesrijst, brinta, geitenmelk, kidneybonen, ei, biologisch rundvlees en wat al niet, met peterselie na voor een frisse bek.

Nee, ik heb geen hekel aan honden. In de tijd van Tante hadden wij Turk. Een fullesbakkerassie met een krul in zijn staart. Een wit-zwart gevlekt dier met een gouden randje om een oog. Ik zie hem nog de Bosweg aflopen, van onze boerderij naar huis. Dan zag je alleen het gekrulde staartje richting O.P.Lapstraat dansen.
Turk is er ook allang niet meer: sommige dingen waren vroeger echt beter.
De folders gaan bij het oud papier, de krant met de honden ook en Dierendag vier ik in gedachten; dan denk ik aan mijn twee favoriete grootste dieren.

Jeanet F. de Jong

Ameland InZicht 2

Ameland InZicht 2

De najaarseditie van Ameland InZicht 2012 is de tweede editie van dit nieuwe glossy magazine. Uitgever is Seng Media.

In dit nummer:

• Kunst opAmeland
• Catherine Key proeft en ervaart de pure smaak van Ameland
• De zomer in beeld
• Inzicht in het verleden
• Regisseur Steven de Jong over de charme van het eiland
• Van briefkaart tot tweet

• Ameland InZicht 2
• Najaar 2021
• € 4,95

Column - Marseille

Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest. Wij, C en ik, hebben daar ook wat last van. We willen naar Marseille, maar zijn wat terughoudend vanwege het criminele imago van de stad. Onze nieuwsgierigheid wint het uiteindelijk van de angst en belust op avontuur en mooie ervaringen speuren we op Internet naar bezienswaardigheden.

De stad overtreft onze stoutste verwachtingen. Op aanraden van Internet houden we in de wirwar van wegen de route naar de Port Vieux aan en onverwacht komen we in het mooiste deel van Marseille terecht. Rechts doemt de Middellandse Zee op, met de havens, de enorme cruiseschepen, de veerboten waar de Sier in kan zwemmen en dan rijden we zomaar opeens langs de Port Vieux, de oude haven die net als de Noorderhaven van Harlingen, midden in de stad is aangelegd.

We zetten ons neer op een terras langs de kade en vergapen ons aan de honderden bootjes en jachten, de Marseillaise vissermannen en de schalen bouillabaisse met kreeften en krabben die ons van over de rand van het bord op het belendende tafeltje aanstaren. “Eet ons,” lijken ze te roepen, “eet ons, want wij zijn de specialiteit van deze streek!”

We boeken toeristisch een rondrit in een bus en zien de mooiste kanten van de stad. Hier zou ik met onze Peugeot 3008 nooit durven rijden. De straatjes in de oude stad zijn smal en hellen meer dan de veerbootbrug bij springtij. De chauffeur is in zijn element; hij manoeuvreert door de binnenstad alsof hij een Harry Potter-bus bestuurt en zijn voertuig elk gewenst moment kan laten versmallen en terugveren.
Vanuit die bus zien we overweldigende architectuur, rijke huizen, kerken, beelden, pleinen en het rotseilandje dat voor de kust ligt. Het inspireerde Alexandre Dumas tot het schrijven van de geschiedenis van De Graaf van Monte-Christo. Wat graag had ik ook nog de boottocht op de Middellandse Zee voor deze Côte d’Azur gemaakt en om het eilandje gevaren, maar dat uitstapje bewaren we voor een volgende keer. Samen met het nuttigen van de bouillabaisse vult dat het herhalingsbezoek.

Marseille maakt zich op voor haar status als Culturele Hoofdstad van Europa in 2013. Waar nu nog bouwputten zijn, is over enkele maanden nog meer moois te zien. Toe maar, doe het maar. Wij garanderen dat u geen spijt krijgt van uw bezoek: wij zijn in ieder geval onze vrees voorbij.

Jeanet F. de Jong

Column - Andrea

COUSTELLET - Enkele genoegens van uitheemse streken zijn de nieuwe geur van het land, de kruiden van de regio en gerechten op de kaart. Bijna altijd is het lekkerder dan thuis, behalve dan die onbestemde pastei van iets van een dier, waarbij we het eigen brein tijdelijk moesten uitschakelen om een acute oprisping van doorgekauwd orgaanvlees (of nog erger) te voorkomen. Meestal doet het de smaakpapillen tintelen van plezier.

In Coustellet, het dorpje van het Lavendelmuseum, is het kwart voor twee wanneer wij, C en ik, met knorrende maagjes aankomen. Bij twee restaurantjes is de keuken gesloten: de lunchtijd is voorbij. Het derde tentje staat langs een doorgaande weg waarover vrachtwagens, hoog geladen met boomstammen, op een metertje van het terras denderen, slechts gescheiden door een muurtje en een glaspartij waar de naam van de zaak in gezandstraald staat: Le 82.

Een mooie Franse jongeman zingt: “Mais bien sûr,” op de vraag of we een hapje kunnen eten. Hij beveelt enkele gerechten met zichtbaar plezier in zijn werk aan.
C kiest de canard en ik ga voor de dos de cabaille.

Als amuse presenteert de Fransman een sushi van courgette om geitenkaas. De eend heeft een hoedje van hutspot zonder ui en het ruggetje van de kabeljauw is - met een toefje pesto - zoals een ruggetje van een kabeljauw moet zijn. Als dessert beveelt de ober ons het taartje met karamel aan, dat warm is en na de eerste steek op het bordje loopt. Het is de engel die een plasje op de tong doet. Het menu wordt afgemaakt met koffie.

Het eten doet ons glimmen van genoegen. En dat voor nog geen vier tientjes, je gelooft het bijna niet. Kom daar in Nederland eens om. Menig kok in eigen land krijgt dit niet zo smakelijk op tafel. Pretenties schotelen de restaurantbezoeker doorgaans borden met mooie namen en torenhoge prijzen voor.

Twee dagen later rijden we rond lunchtijd weer door Coustellet, langs Le 82. De deur is dicht, het licht is uit. Teleurgesteld rijden we door, tot we in Caumont La Table d’Andrea tegenkomen. Het lijkt een garage aan het voeteneind van een parkeerterrein, maar blijkt een goed verstopt neusje van de zalm. Teleurstelling slaat om in pure vreugde: laat die Andrea haar tafeltjes maar dekken.

Jeanet F. de Jong

Column - Azuur

MARSEILLE - Vakantie brengt ontspanning en opent nieuwe vergezichten. Een niet minder belangrijk onderdeel van reizen is het thuiskomen. Na een reis in verre streken - of in een bungalowpark met zwembad in een naburige provincie - is de thuiskomst welhaast zaliger dan het vertrek. In de bagage zitten honderden ervaringen die nog maandenlang of langer een bron van inspiratie zijn.

Neem de kleur van water dat je onderweg tegenkomt. Tussen Nes en Holwerd pruttelt het grijsbruin met een vleugje groen en ergens nog wat blauw van het Waddenzeewater achter de schroef van de Sier: de biotoop van Muddy Monsters. Het zijn de eerste kilometers van een vakantierit die vriendin C en ik maken naar de Provence. Onderweg naar het zuiden komen we diverse plassen tegen met vele schakeringen van grijsgroen en grijsblauw. Diep in Frankrijk volgt de Rhône met een on-Nederlandse tint blauwgroen. Als een breed lint slingert de rivier door steden en tussen de flanken vol druiventrossen.

De Rhône-kleur – hoe prachtig ook - verbleekt bij de aanblik van het smaragdgroen van Lac de Saint Croix aan het begin van de Gorges du Verdon. Elke doorkijk levert een schilderachtig spektakel van de enorme waterpartij tussen de bergen. Vanuit elke hoek past het palet zich aan het zonlicht aan, tot het recht voor de zon schittert als zilver. Het water in de kloof daarentegen, is van een waterig lichtgroen dat op de diepere delen donkerder kleurt.

Onze ogen worden als schoteltjes bij het zien van de Middellandse Zee ter hoogte van Marseille. De titel Cote d’Azur is meer dan verdiend. Het water is er zo mooi blauw, dat je wilt blijven kijken. Dat deed de automobilist van het gele autootje waarschijnlijk iets te nadrukkelijk. Hij lanceerde het vehikel over de betonnen rand van de weg langs de zee en belandde in het tien meter diepe azuurblauwe water. Het zag er niet goed uit.

Op de terugweg rijden we wederom langs de Rhône, overbruggen glinsterende rivieren en komen weer aan bij de Waddenzee, die ditmaal als een bronsgroen modderige waterpartij voor ons ligt. De zonsondergang op het wad geeft het water een gouden glans. De Marseillaises - mochten ze ooit het Waddeneiland bezoeken - zullen zich aan dit beeld vergapen en wij zijn bijna thuis en pakken onze koffers uit.

Jeanet F. de Jong

Column - Pussy Riot

Twee jaar strafkamp krijgen ze, de drie vrouwen van Pussy Riot.

“Wist u dat de helft van de Pussy Riot supporters bestaat uit homo’s? Daaraan hebben we hier geen behoefte!,” roept een aanhanger van het Russische regime, hetzelfde regime dat de drie dames twee jaar in een cel met honderd dieven en moordenaars plaatst. Twee jaar hechtenis voor het zingen van een kritisch lied in een kerk.

Tegelijkertijd verlengt Rusland het verbod op het houden van een Gaypride. De komende honderd jaar zit het er niet in voor de Russische homo’s om met elkaar feest te vieren ter ere van de emancipatie en integratie van homoseksuelen.

Een op de vijf wereldburgers leeft liever samen als pussy-pussy of piem-piem, dan als de combinatie pussy-piem. Ook een op de vijf Russen, ook al willen deze überhetero’s van Poetin het niet weten, en ook een op de vijf Amelanders. We kennen allemaal wel een broer of zus, tante of oom en anders wel een vriend of vriendin of vriend/ vriendin van vriend of vriendin en als we dan nog niet op 20% zitten dan weet u wel hoeveel er nog in de kast zitten kniezen.

Over het algemeen leeft het verdraagzaam samen en waarom ook niet. Wat kan het je schelen wie - met wederzijdse instemming - wiens hand vasthoudt. Hooguit volgt er een grap aan de bar of een kletspraatje tijdens de koffie. Geen Amelander toch, die daar een beschuitje minder om eet. Niemand die op Ameland “Smerige potten!” roept. Dat komt op Ameland, het land van ‘leven-en-laten-leven,’ gelukkig niet voor. En als het voor kwam dan stuurden we de onverlaat naar het land van Poetin en Pussy Riot voor een twee jaar durende mondwassing met zeep in een cel met honderd Russische vrouwelijke criminelen.

Jeanet F. de Jong